'పొగ'పెట్టకండి!

ప్రస్తుత ప్రపంచ జనాభాలో ప్రతి ఏటా దాదాపు 57 మిలియన్ల మంది మరణిస్తున్నారు. ఈ మరణాలకు దారితోస్తున్న ఎనిమిది ప్రధాన కారణాల్లో ఆరింటికి స్మోకింగ్‌ మూల హేతువుగా ఉంది. పొగతాగడాన్ని మానడం ద్వారా మరణాల శాతాన్ని గణనీయంగా తగ్గించవచ్చునన్నది వైద్యుల అభిప్రాయం. ఈ గ్రాఫిక్
'టైమ్‌' పత్రికలో ప్రచురితమైంది.

-పసుపులేటి గీత

మానెట్కి కోపం వచ్చింది!

ఒకానొక వేకువలో క్లాడ్‌ ఆస్కార్ మానెట్ తన పూదోటలో ఒక పెద్ద కాన్వాస్‌ని పెయింట్
చేయడం మొదలు పెట్టాడు. సూర్యునితో పాటు పోటీ పడుతూ మానెట్ చిత్రాన్నిపెయింట్ చేస్తున్నాడు. అలా చూస్తుండగానే సూర్యుడు శరవేగంగా పడమటి దిక్కున దాక్కున్నాడు. తాను చిత్రించిన పెయింటింగ్‌ని చూసుకుంటే, ఎక్కడా ఒక్క అసంబద్ధమైన రేఖ కూడా కనిపించలేదు మానెట్ కి! నిజానికి మానెట్కి ముందుగా కాన్వాస్‌పై డ్రాయింగ్‌ వేసుకుని పెయింటింగ్‌ ప్రారంభించే అలవాటు లేదు. ఏకంగా రంగులతోనే ఆయన తన చిత్రాన్ని ప్రారంభించేవాడు. ఆ రోజు సూర్యునితో పోటీపడుతూ ఆయన గీసిన చిత్రానికి 'ఇంప్రెషన్‌, సన్రైజ్' అని పేరు పెట్టాడు మానెట్. అదే 'ఇంప్రెషనిస్ట్‌' ఉద్యమానికి ఒక తార్కాణంగా చరిత్రలో నిలిచి పోయింది.
మానెట్ జీవితంలోని ఒక సంఘటన నాకు బాల్జాక్‌ కథ 'అన్‌నోన్‌ మాస్టర్పీస్‌'లో హీరో ఫ్రేన్హోపెర్ ని గుర్తుకు తెస్తుంది. ఈ కథలో హీరో కూడా చిత్రకారుడే. ప్రపంచమంతా పర్యటించి ఒక 'పర్ఫెక్ట్ పోట్రైట్'ని చిత్రించాలనుకుంటాడతను. ఏళ్ళూ పూళ్ళూ శ్రమించి, చిత్రాన్ని పూర్తి చేసి, తన మిత్రులకు చూపిస్తాడు. కానీ పర్ఫెక్ట్ గా వచ్చిందా, లేదా అంటూ ఫ్రేన్హోపెర్ ఆ చిత్రాన్ని పదే పదే మార్చడంతో అది దాని నిజరూపాన్ని పోగొట్టుకుని కంగాళీగా తయారవుతుంది. ఈ నిజాన్ని మిత్రులు అయిష్టంగానే ఫ్రేన్హోపెర్కి చెబుతారు. దాంతో అతను నిరాశకి లోనై, ఆ చిత్రాన్ని తగులబెట్టి, ఆత్మహత్య చేసుకుంటాడు. మానెట్లో కూడా అలాంటి 'పర్ఫెక్షనిస్టు' మనకి కనబడతాడు. నిజానికి ఎంతటి చిత్రకారునికైనా కాన్వాస్‌పై చిత్రం ఆసాంతం పూర్తయ్యాక, దానిలో చిన్న మార్పు చేయాలన్నా మనసొప్పదు. కానీ అరవై ఎనిమిదేళ్ళ వయసులో మానెట్ ఒక సాహసం చేశాడు. ఆయన మే, 1908లో ఒక చిత్ర ప్రదర్శన నిర్వహించాల్సి ఉంది. అందుకోసం మూడేళ్ల పాటు శ్రమించి మానెట్ కొన్ని పెయింటింగ్‌లు వేశాడు. ఇక గ్యాలరీలో ప్రదర్శనకు పెట్టడమే తరువాయి. ఆ క్షణంలో ఆయన చివరిగా తన చిత్రాలన్నింటినీ మరొక్కసారి నిశితంగా పరిశీలించారు. సంతృప్తిగా కనిపించలేదు. అంతే ఆ రోజుల్లోనే లక్షడాలర్ల విలువైన ఆ పెయింటింగ్‌లన్నింటినీ మానెట్ కత్తితో ధ్వంసం చేసేశాడు. దీంతో 'ఒక ఆర్టిస్టుకి తన కళాఖండాన్ని తానే ధ్వంసం చేసుకునే హక్కుందా?' అంటూ విమర్శకులు కొందరు మానెట్పై ఒంటికాలితో లేచారట. కానీ ఆయన కొంచెం కూడా రాజీ పడకుండా తాను చేసిన పనిని సమర్ధించుకున్నాడట! డబ్బు కోసం ప్రయోగశీలతకు పూర్తిగా దూరమై, వేసిన బొమ్మలే వేస్తూ మూసధోరణికి అలవాటు పడిన కొందరు కళాకారులకు మానెట్ ఉదంతం చెంపపెట్టే మరి!

-పసుపులేటి గీత

(via sunshinemusings)

(via sunshinemusings): "

(via sunshinemusings)

"

నేనే ప్రేయసినీ, నేనే విధివంచితనీ

కమలాదాస్‌ (మాధవికుట్టి) వి.ఎమ్‌.నాయర్, బాలమణి దంపతులకు 31, మార్చి, 1934న జన్మించారు. తన కన్నా వయసులో పదిహేనేళ్ళు పెద్దవాడైన మాధవదాస్‌ని వివాహమాడిన కమల తన 17వ ఏట నుంచే కవిత్వం రాయడం ప్రారంభించారు. స్త్రీవాద కవితకు కమల ఎన్నో జాతీయ, అంతర్జాతీయ పురస్కారాల్ని పొందారు. 'ది సైరన్స్', 'సమ్మర్ ఇన్‌ కలకత్తా', 'అల్ఫాబెట్స్ ఆఫ్ లస్ట్‌', తదితర ఆంగ్ల రచనలతో పాటు తనుప్పు, నెయ్ పాయసం, తదితర మలయాళీ రచనల ద్వారా కమల సుప్రసిద్ధం. డెభ్భైఐదేళ్ల వయసులో 31, మార్చి, 2009న కమల మరణించారు. ఆమె కవితల్లో కొన్నింటికి తెలుగు అనువాదమిది.

హిజ్రాల నాట్యం...
హిజ్రాలు వచ్చేదాకా ఒకటే ఉక్కపోత
చుట్టూ తిరుగుతూ పెద్ద పెద్ద లంగాలు,
చేతుల్లో చిడతలు, అందెల సవ్వడులు
మంకెన పూల ఎర్రని చిత్తడిలో
వాలుజడల ఊయలలు,
చిక్కని కాటుక రేఖల కాంతిపుంజాలు,
వాళ్ళు నర్తిస్తున్నారు, నర్తిస్తూనే ఉన్నారు
పాదాలు చిట్లి నెత్తురోడేలా
వాళ్ళు నర్తిస్తున్నారు
వాళ్ళ చెక్కిళ్ళపై పచ్చబొట్లు,
సిగలో మల్లెలు, కొందరు కారునలుపు
మరికొందరు పాలతెలుపు
కరుకైన గొంతుల్లో
దిగులుపడిన పాటలు
భగ్న ప్రేమికులు, ఛిద్ర గర్భస్థ శిశువుల
గురించి వాళ్ళు పాడుతున్నారు
మరికొందరు గుండెలు బాదుకుంటున్నారు
ఇంకొందరు శూన్యానందంలోకి ఒరిగిపోతున్నారు
ముప్పిరిగొన్న కరవు బరువుతో
చితిలో సగం కాలిన కట్టెల్లా
వాళ్ళు బలహీనంగా ఉన్నారు
చెట్ల మీద కాకులింకా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాయి
పిల్లలింకా రెప్పవాల్చ లేదు,
ఇప్పటికీ,
మెలికలు తిరుగుతున్న వాళ్ళనింకా
అందరూ చూస్తూనే ఉన్నారు
ఉరుములు, మెరుపులతో ఆకాశం విచ్చిపోయింది
సన్నటి వానజల్లు
అటక మీద బల్లులు, ఎలుకల మూత్రంతో తడిసిన
మట్టికంపును మోసుకుంటూ
సన్నటి వానజల్లు....
-
రాతియుగం
ప్రియమైన మొగుడు, మనసులో తిష్ఠ వేసిన ప్రాచీన ప్రవాసి
గాబరా గూళ్ళనల్లుతున్న ముసలి బొంత సాలీడు
దయ చూడు,
నువ్వు నన్నొక రాతిబొమ్మని చేశావు
గ్రానైట్ పావురాన్ని చేశావు
నా చుట్టూ పాతగోడల ఇరుకు గదిని కట్టావు
నువ్వు చదువుతూ, చదువుతూ అనాలోచితంగా
సొట్టలు పడిన నా ముఖాన్ని విసురుగా తాకావు
చెవులు చిల్లులు పడే నీ మాటలు
నా తెల్లవారుజాము నిద్రని చెదరగొట్టాయి
కలలు కంటున్న నా కంటిని నీ వేలితో గుచ్చావు
అప్పటికీ, నా పగటి కలల్లోకి
దృఢకాయులైన పురుషుల నీడలు ప్రవహించాయి
పోటెత్తిన నా ద్రవిడ రక్తంలోకి వాళ్ళు శ్వేతసూర్యులై ఇంకిపోయారు
పవిత్ర నగరాల కింద
రహస్యంగా మురుగు కాల్వలు పారుతున్నాయి
నువ్వు నన్ను వదిలి వెళితే
నేను నా నీలిరంగు కారులో
నీలికడలి ఒడ్డునే ప్రయాణించి
నలభై అలజడి అడుగుల దూరం పరుగెత్తి
మరొకరి తలుపు తడతాను
కిటికీల సందుల్లోంచి ఇరుగుపొరుగు చూస్తూనే ఉంటారు
వానలా నేనొచ్చి, వెళ్ళడాన్ని చూస్తూనే ఉంటారు
అడగండి, అందరూ నన్నడగండి...,
నాలో వాడేం చూశాడో అడగండి,
వాణ్ణందరూ దుస్సాహసి అనీ, పోకిరీ అనీ
ఎందుకంటారో అడగండి
నా పొత్తికడుపు కింద పట్టు చిక్కేముందు
వాడి చెయ్యి పాము పడగలా ఎందుకు ఊగుతుందో అడగండి,
నా రొమ్ములపై వాడో మహావృక్షమై తెగిపడి, ఎలా నిద్రిస్తాడో అడగండి
జీవితం మరీ ఇంత చిన్నదవడమేమిటని అడగండి,
అందులో ప్రేమ మరీ చిన్నదవడమెందుకో అడగండి,
నన్నడగండి,
ఆనందమంటే ఏమిటో, దాని మూల్యమేమిటో
నన్నగడగండి....

మా బామ్మ ఇల్లు
అక్కడొక ఇల్లుండేది...
ఒకప్పటి నా ప్రేమనగరది
ఆమె మరణంతో ఆ ఇల్లు మూగబోయింది
అప్పుడు నేనింకా చిన్నపిల్లనే
పుస్తకాల్లో కదిలే పాములతో
నా నెత్తురు తెల్లగా పాలిపోయేది
ఎన్నిసార్లనుకున్నానో
అక్కడికి వెళ్ళాలని
కిటికీల గుడ్డికళ్ళలోంచి తొంగి చూడాలని
గడ్డకట్టిన గాలి సవ్వడి వినాలని
కనీసం, భయంకరమైన నిరాశలోంచి
గుప్పెడు చీకటినైనా తెచ్చి
నా పడకగది వెనుక కుక్కపిల్లలాగా
కట్టేసుకోవాలని,
నువ్వు నమ్మవు కానీ నేస్తం,
నేనెలాంటి ఇంట్లో పెరిగానో,
ఆ ఇల్లంటే నాకెంత ప్రేమో,
నాకెంత గర్వమో...!
ఇప్పుడు నేను దారితప్పి,
ప్రేమకోసం, ఒక్క చిన్న మార్పు కోసం
అపరిచితుల తలవాకిట అడుక్కుంటున్నాను

పునీత
నిజం,
ఒకటి, రెండు కట్టుబాట్లని నేను మీరాను
అయినప్పటికీ, దైవాన్ని కాని, సమాజాన్ని కాని
క్షమాభిక్ష కోసం అర్థించను
అతిక్రమణలోనే ఆనందాన్ని అనుభవించాను
నిజంగా, నన్ను నేను పునీతురాలిగానే భావిస్తాను
పుణ్యం కోసం కాదు, పేరు ప్రతిష్టల కోసం కాదు,
పరిత్యాగంలోని నిజమైన స్వేచ్ఛా సమయాల కోసం మాత్రమే!

జబ్బు పడ్డాక...
మరణమూ లేదు, అంతమూ లేదు,
ఉన్నదల్లా అలసిన దేహం అలవాటైన నేలచాళ్ళలోకింకి పోవడమే!
నా మోకాలి మీద తన బాధతప్త ముఖాన్నుంచి అతనంటాడిలా...
'ప్రియా, నీకేం కాదు, నువ్వు బతుకుతావని నాకు తెలుసు,
నే కోరుకునేదదే...'
నా జబ్బు పచ్చపచ్చగా ఎదగడాన్ని చూస్తున్నాడతను
ఎండి, వదులైన చర్మం కింద ఎముకలు మొనదేలుతున్నాయి
గాజుకళ్ళలో పచ్చని మరకలు, దుర్గంధమైన శ్వాస,
అన్నింటినీ చూస్తున్నాడతను
అపరిచిత దైవాలకు నిత్యప్రార్థనలిప్పుడు
అతనికి అత్యంత ప్రీతిపాత్రమయ్యాయి.
నేను నా నొప్పితో పోరాడుతున్నప్పుడు
నిర్లక్ష్యం అతణ్ణి బాధిస్తుందా?
వేకువనే నాలుగింటికి ఒంటరిగా అతను మేలుకుంటాడా?
ఆకలికి తగినంత మాంసం మిగల్లేదు
నెత్తురు కాముకత్వపు ఆటుపోట్లనిప్పుడు తట్టుకునేలా లేదు
స్వాస్థ్యపు అభ్యంగనం లేక చర్మం మొద్దుబారి, ఆపేక్షరహితమైంది
మరతను దేన్ని మోహిస్తున్నాడు,
లోలోపల దాగిన అంతరాత్మనేనా...?!

పరిచయం
నాకు రాజకీయాల గురించి ఏమీ తెలీదు,
కానీ గద్దెనెక్కిన వాళ్ళ పేర్లు తెలుసు
వారాల పేర్లు చెప్పినట్టు, నెలల పేర్లు చెప్పినట్టు,
నెహ్రూ నుంచి మొదలుపెట్టి అందరి పేర్లనీ అప్పజెప్పగలను
నేను భారతీయురాల్ని, మలబార్లో పుట్టాను,
మేనిరంగు చామనఛాయ, మూడుభాషలు మాట్లాడగలను
అందులో ఒకటి కలల భాష, మిగతా రెండింట్లో రాయగలను
నన్ను ఇంగ్లిష్‌లో రాయద్దన్నారు, అది నా మాతృభాష కాదన్నారు
బంధుమిత్రులు, విమర్శకులు, ఆ మాటకొస్తే మీలో ప్రతి ఒక్కళ్ళూ...
నా మానాన నన్నెందుకు బతకనివ్వరు?
నాకిష్టమైన భాషలో నన్నెందుకు మాట్లాడనివ్వరు
నేనేది మాట్లాడితే అదే నా భాష,
దాని శృతులు, అపశృతులు, అర్థాలు, అపార్థాలు, వింతలూ, వికారాలు
అన్నీ... అన్నీ నావే, కేవలం నావి మాత్రమే!
అది వచ్చీరాని ఇంగ్లిషే కావచ్చు, సంకర భారతీయతే కావచ్చు,
తలతిక్కగానూ ఉండొచ్చు, కానీ అందులో నిజాయితీ ఉంది
మీక్కనిపించడం లేదా, నేనెంతటి మానవినో అదీ అంతటి మానవాంశే!
ఆ భాష నా ఆశలకీ, ఆకాంక్షలకీ, నా కోరికలకీ, నా ఆనందాలకీ గొంతునిస్తుంది
కాకులకు కావుకావుమనడం ఎలాగో, సింహాలకి గర్జించడం ఎలాగో
ఆ భాష నాకూ అలాంటిదే, అది మానవ భాష,
అది మనసు వ్యాకరణం, చూడగలిగిన, వినగలిగిన,
తెలుసుకోగలిగిన మనోవాక్కు
తుపానులో ఊగే చెట్లలాగా, వానాకాలపు మబ్బుతునకలాగా,
చితిమంటల చిటపటలాగా
అది చెవిటి, గుడ్డి మాట కాదు
నేను పసిదాన్నే, ఎదిగానంటున్నారు
దేహావయవాలు ఒంపులు తీరి, పొడవయ్యాయి,
ఒకటి, రెండు చోట్ల నూనూగు వెంట్రుకలు మొలిచాయి
ఏమడగాలో తెలియక నేను ప్రేమని అడిగినప్పుడు
అతను పదహారేళ్ళ యవ్వనాన్ని పడక గదిలో తోసి తలుపేశాడు
అతను నన్నేమీ కొట్టలేదు
కానీ నా స్త్రీదేహం దిగులు, దిగులుగా గాయపడింది
గర్భమూ, రొమ్ముల బరువుకింద నలిగి పోయాను
దీనాతిదీనంగా ముడుచుకు పోయాను.
తరువాత నేను చొక్కా తొడుక్కున్నాను
నా తమ్ముడి లాగూలు వేసుకున్నాను
జుట్టుని పొట్టిగా కత్తిరించేశాను
నా స్త్రీత్వాన్ని మరచిపోయాను
'చీర కట్టుకో, ఆడపిల్లలా, పెళ్ళాంలా ఉండు' అని వాళ్ళన్నారు
కుట్లు, అల్లికలు నేర్చుకో, వంట నేర్చుకో
పనివాళ్ళతో పోట్లాడు,
సంసారిలా ఉండంటూ ఎల్లల కాపలాదార్లు మొత్తుకున్నారు
గోడల మీద కూర్చోకు, మా కిటికీల్లోకి తొంగి చూడకు
'అమీ'లా ఉండు, కమలలా ఉండు, కనీసం
మాధవికుట్టిలానైనా ఉండన్నారు
పేరెంచుకునే వేళొచ్చింది
ఒక పేరు, ఒక పాత్ర...
నటించకు, పిచ్చిదానిలాగానో, అపžరసలాగానో నటించకు
ప్రేమలో మోసపోతే అసహ్యంగా ఏడవకు
నేనొకతణ్ణి కలిశాను, ప్రేమించాను
అతని పేరెందుకులే, నాలాగే ప్రతి స్త్రీ కోరుకునే మగవాడతను
అతనిలో నదుల ఒరిపిడి, నాలో కడలి నిరీక్షణ
నేను ప్రతి ఒక్కళ్ళనీ అడిగాను
'ఎవరు నువ్వు?'
అందర్నుంచీ ఒకటే జవాబు... 'నేను'!
ప్రతిచోటా తనని తాను 'నేన'ని పిలుచుకునే వ్యక్తినే చూశాను
ఒరలో కత్తిలా ఉన్నాడతను
విచిత్రమైన నగరాల హోటళ్ళలో
అర్థరాత్రి ఒంటరిగా తాగుతూ నేనే
ఒంటరిగా నవ్వుతూ నేనే
ప్రేమించిందీ నేనే, అవమాన పడ్డదీ నేనే
గొంతులో గిలక అడ్డంపడి తన్నుకుంటూ చస్తున్నది నేనే
నేనే పాపినీ, నేనే రుషినీ
నేనే ప్రేయసినీ, నేనే విధివంచితనీ
నీవి కాని మోదాలేవీ నా దగ్గర లేవు
నీవి కాని ఖేదాలేవీ నాకు లేవు
నన్నిప్పుడు నేను కూడా 'నేన'నే పిలుచుకుంటాను

అద్దంలోకి చూడు...
ప్రేమించడానికి ఓ మగాడు దొరకడం చాలా సులభమే
కానీ ఓ ఆడదానిగా నీ కోరికల పట్ల నిజాయితీయే ముఖ్యం
అతని అద్దం ముందు నగ్నంగా నిలుచో
నువ్వెంత బలవంతురాలివో అతణ్ణి చూడనీ, నమ్మనీ
అప్పుడు నువ్వు ఇంకా మృదువుగా, ఇంకా యవ్వన శోభస్కురాలిగా
ఇంకా ప్రేమైకమూర్తిగా కనిపిస్తావు
నీ అభిమానాన్ని వ్యక్తీకరించు
అతని దేహావయవాల పటుత్వాన్ని గమనించు
షవర్ కింద తడుస్తూ ఎరుపెక్కే అతని కళ్ళని గమనించు
బాత్రూంలో సిగ్గుపడే నడకల్ని గమనించు
టవళ్ళని విడిచిపేట్టేయడాన్ని గమనించు
చిత్రంగా కదులుతూ అతను మూత్ర విసర్జన చేయడాన్ని గమనించు
అన్నింటినీ..., అన్ని ఇష్టమైన కదలికల్ని గమనించు
అతణ్ణి సిసలైన మగవాణ్ణి, నీవాణ్ణి చేసే ప్రతి కదలికనూ గమనించు
నిన్ను పరిపూర్ణ స్త్రీని మార్చే అన్నింటినీ అతనికి బహూకరించు
పొడవైన జుట్టు, రొమ్ముల నడుమ సువాసన
రుతుస్రావపు వెచ్చని స్పర్శ, అనంతమైన
నీ ఆడతనపు ఆకళ్ళన్నింటినీ అతనికి బహూకరించు
ప్రేమించడానికో మగాడు దొరకడం సులభమే
కానీ ఆ తరువాత అతను లేకుండా
జీవించడమంటేనే ఏటికి ఎదురీదడం
జీవచ్ఛవంలా ఆగంతుకుల మధ్య కలియదిరుగుతూ,
అన్వేషణ ముగిసిన కళ్లతో,
నీ పేరుని పిలిచిన అతని చివరి పిలుపును
మాత్రమే వినగలిగిన చెవులతో
కొలిమిలో కాలిన ఇత్తడిలా
ఒకనాడు అతని స్పర్శ కింద వెలిగిన దేహంతో...
ఇప్పుడిలా కేవలం ఒక ఉంపుడుకత్తెలా, ముష్టిదానిలా
జీవించడమంటేనే ఏటికి ఎదురీదడం...!

-పసుపులేటి గీత

గాడ్‌... డామిట్!

హైదరాబాద్‌, 3 డిసెంబర్
సంతోష్‌ నగర్ వీధిలో ఓ ఎండుటాకు, పక్కనే గురితప్పి నేలమీద పడిన తూటా, అక్కడే బుల్లెట్ గాయంతో మరణాన్ని ఆహ్వానిస్తూ స్ట్రెచర్ పై ఓ పోలీస్‌ కానిస్టేబుల్...
ముంబై, 26 నవంబర్
కామా హాస్పిటల్ లో ఒక గదినిండా రక్తపు మరకలే, అదేరోజు తూటాలతో చిల్లులు పడిన తాజ్
హోటల్ గోడలు...
ఒంట్లో ప్రవహించాల్సిన నెత్తురు రోడ్లమీద పారుతుంటే మీ రక్తం ఉడికిపోవడం లేదా? ప్రశ్నల్ని చంపేసే పిరికితనం మిమ్మల్ని ఆవహిస్తోందా? భయపడుతున్నారా? మీరు భయాన్ని ప్రేమిస్తున్నారా?
దేవుడనేవాడు లేకుంటే ఈ ప్రపంచం ఎంత సుందరంగా ఉండేదో ఇప్పటికైనా మీకు తెలిసొచ్చిందా? నేనానాడే చెప్పాను, నా మాటెవరైనా విన్నారా? క్షణక్షణం భయంతో వణికిపోతూ, కాళ్ళ కింద నేల కాకుండా నెత్తురే తడితడిగా తగులుతున్న ఈ క్షణంలోనైనా దేవుడి అస్థిత్వాన్ని ప్రశ్నించాలనిపించడం లేదా? నేనెవరో మీకు తెలిసుండాల్సిన అవసరం లేదు. కానీ ఇవాళ నా అవసరం మీకేమైనా ఉందేమోననిపించి ఇలా వచ్చాను. నన్ను జీన్ పాల్ సార్త్ అంటారు. నా తాత్విక చింతనకు మూలాధారం 'అస్థిత్వమే' తప్ప దేవుడు కాదు. రెండో ప్రపంచ యుద్ధాన్ని కళ్ళారా చూసినవాణ్ణి, మూడో ప్రపంచ యుద్ధ భయంతో వణికిపోయిన వాణ్ణి. రెండో ప్రపంచ యుద్ధం తరువాత రష్యా, అమెరికాల మధ్య ప్రచ్ఛన్న యుద్ధవాతావరణం నెలకొన్నప్పుడే నేను మూడో ప్రపంచ యుద్ధం గురించి హెచ్చరించాను. ఒకవేళ అదే నిజమైతే ఆ యుద్ధం సృష్టించే భయోత్పాతం అంతా ఇంతా కాదు. చేయని నేరాన్ని మౌనంగా అంగీకరించాల్సిన వాళ్ళలా నెమ్మదిగా ప్రజలు ఆ దాష్టీకాన్ని భరించడానికి మానసికంగా తయారవుతారు. వాళ్ళు భయాన్ని ప్రేమించడం నేర్చుకుంటారు. జలుబుకో, దగ్గుకో అలవాటు పడినట్టుగా వాళ్ళు భయపడడానికి అలవాటు పడతారు. ఆ బరువు కింద వాళ్ళు నిస్సహాయంగా అణగారిపోతారు. ఈలోగా ఆందోళనకు గురై, ఆత్మవిశ్వాసం సన్నగిల్లిన ప్రభుత్వాలు ఒకదాన్నొకటి అనుమానంగా చూసుకుంటాయి. ఆ తత్తరపాటులో ఏదో ఒక దేశం తొందరపాటుగా వ్యవహరిస్తుంది. దాన్ని సాకుగా తీసుకుని మరో దేశం దాని పీక పట్టుకుంటుంది. ఇక అప్పుడు మొదలవుతుంది అంతూపొంతూ లేని హింస. ఇప్పటికే రెండు ప్రపంచ యుద్దాల్లో మనం ప్రాణాల్ని పణంగా పెట్టాం. ఇక మరోసారి ఈ మహమ్మారి కన్ను తెరిస్తే మనం అకారణంగా మూకుమ్మడి చావు చస్తాం. యుద్ధమేదైనా చివరికి మిగిలేదేమీ ఉండదు. యోధులుండరు, నాయకులుండరు, భయవిహ్వలులైన మానవ సముదాయంపై ఒక మహోపద్రవం విరుచుకు పడుతుందంతే! ఆనాడు అంటే 1830ల తరువాత యూరప్‌ వెలుపల పలు సంఘటనల్లో సామూహిక హత్యాకాండ జరిగింది. వీటి ద్వారా అమెరికా సామ్రాజ్యవాదానికి తందాన పాడే ఫ్రాన్సు, బ్రిటన్‌ వంటి అగ్రరాజ్యాలు తమ వలసవాద సామ్రాజ్య వ్యవస్థల్ని బలపరచుకున్నాయి. పెట్టుబడిదారీ ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థల్లో అగ్రరాజ్యాలు పేదదేశాలకు ఆయుధాల్ని సరఫరా చేసి, విభజించి పాలించే కుట్రలకు పాల్పడడం వల్ల స్థానిక జాతుల్లో తిరుగుబాటుదారులు తలెత్తి సంక్షోభాలు నెలకొంటున్నాయి. వలసవాద దేశాల సైన్యానికి, స్థానిక తిరుగుబాటుదారులకు మధ్య నిరంతర హింసకు తెరలేచింది. ఈ స్థానిక తిరుగుబాటుదారుల్లో స్థానిక తెగలు, జాతీయవాదులు, మతవాదులు కూడా ఉంటారు. మానవాళి భయం కింద నలిగి చావడానికి ప్రచ్ఛన్న యుద్ధం చాలనుకున్నాను. కానీ ప్రచ్ఛన్న యుద్దానంతరం కూడా ప్రపంచాన్ని గ్లోబల్ వార్ భయం వీడనేలేదు. మూడో ప్రపంచ యుద్ధమైనా, పవిత్ర యుద్ధమైనా, పేరేదైతేనేం, ఇవాళ అంతర్జాతీయ సమాజాన్ని బాంబులు వేటాడుతున్నాయి. అయినప్పటికీ 'మనిషి ఇంకా బతికే ఉన్నాడు!' అదే నా ఆనందం. ఉగ్రవాదం ఒక భయంకరమైన ఆయుధం, విషాదమేమిటంటే పేదలకు అంతకు మించి మరో ప్రత్యామ్నాయం లేదు. ఈ ఆయుధమే వారిని తన ఆయుధంగా మార్చుకుంటుంది. దైవాంశ సంభూతులారా, దేవుని ప్రతినిధులారా, దేవుని సైనికులారా, మీ లక్ష్యం ఏదైనప్పటికీ, నేను మీకు నాడూ, నేడూ చెబుతున్నదొక్కటే. ఈ భూమ్మీద అనంతమైన అస్థిత్వంలోకి మనం మన ప్రమేయం లేకుండా వచ్చి పడ్డాం. ఇందులో అర్థవంతమైన ఖగోళ లేదా దైవిక కార్యకారణ సూత్రమేదీ లేదు. ప్రపంచమొక అంధకూపం. జీవితం అయితే భయంకరం, కాకుంటే అర్థరహితం, అంతే! ఇందులో విలువైనదేదైనా ఉందంటే అది మనం సృష్టించుకున్న ప్రాపంచిక విలువలు మాత్రమే. నేను 'అస్థిత్వవాది'ని. ఒక సైంటిస్టు కంటితో చూస్తే ప్రతిదీ అస్థిత్వానికి లోబడి ఉన్నదే! మానవ ప్రవర్తన ప్రేమ, పగ, లోభం, త్యాగం, హింస, ఉదార గుణాల మేలు కలయిక. మొత్తంగా చైనావాళ్ళు చెబుతారే, 'యిన్‌ అండ్‌ యాంగ్‌' అని అలాగన్నమాట! మానవ స్వభావం మంచి, చెడుల సమ్మిశ్రితం. ప్రపంచాన్ని ప్రేమ, హింస ఆవరించి ఉన్నాయి. భగవంతుని ఉనికి మనిషి స్వేచ్ఛకు గొడ్డలిపెట్టులాంటిది. దేవుడి ఉనికిని ఒప్పుకున్నామా, ఇక మనిషిగా మన స్వేచ్ఛ కేవలం భ్రమగానే మిగిలిపోతుంది. దేవుడి చూపు మనిషి స్వేచ్ఛను హరించి వేస్తుంది. మనిషి తనను తాను మలచుకునే శక్తిని హరించి వేస్తుంది. ఈ అనంత సృష్టిలో మనిషి ఒంటరివాడు. విశ్వానికి అతనెప్పుడూ పరాయివాడే! ఈ అపరిచిత సృష్టికి అర్థం బోధపడకే ఆ ఖాళీని పూరించడానికి మానవుడు దేవుణ్ణి సృష్టించాడు. తనకు అవగతం కాని అనేక వేదనలకు పరిష్కారంగా ఈ అతీతశక్తినే ఆశ్రయించాడు. నిత్య చైతన్యశీలి అయిన మానవుడు తనకు తెలియకుండా తన మీద తానే ఒక నిఘానేత్రానికి దృష్టిదానం చేశాడు. 'మీరు నమ్మరు కానీ, చానాళ్ళుగా నేను దేవుడితో పబ్లిక్‌ రిలేషన్స్ నడుపుతున్నాను. అయినా సరే అతని ఊసంటే పెద్దగా ఇష్టపడను. ఒకానొకనాడు నేను అగ్గిపుల్లలతో ఆడుకుంటున్నాను. ఆటలో రగ్గును తగలబెట్టేశాను. అప్పుడు చూడాలి, నా ముఖాన్ని! భయపడి పోయాను, నా తెంపరితనానికి దేవుడు తగిన దండన విధిస్తాడని వణికిపోయాను. తప్పు కప్పిపుచ్చుకోవడానికి నానా తంటాలు పడుతుండగా దేవుడు చూడనే చూశాడు. అతని చూపు నా మెదడులోకి చొచ్చుకుపోయింది. అది సూటిగా తప్పును కప్పెడుతున్న నా చేతుల మీదికి పాకింది కూడా! అతనికి కనబడకుండా దాక్కునే చోటే లేకపోయింది. దొరికిపోయాను. తప్పించుకోవడానికి బాత్రూమ్‌లోకి చొరబడ్డాను. అయినా అతను చూస్తూనే ఉన్నాడు. ఎలాంటి రక్షణ లేకుండా వేటగాడి బాణానికి దొరికిపోయిన లేడిపిల్లలా ఉంది నా పరిస్థితి. నాకు చాలా అవమానంగా అనిపించింది. కోపంతో రగిలిపోయాను. అయినా చేసేదేంలేక చివరికి మా తాతలాగా గాడ్‌ డామిట్, గాడ్‌ డామిట్, గాడ్‌ డామిట్... అని అసహనంగా గొణుక్కున్నాను. అంతే దెబ్బకి దేవుడు వదిలాడు, మళ్ళీ నా వంక కన్నెత్తి చూడలేదు, ఇప్పటిదాకా!' అదీ దేవుడితో నా సంబంధం.
మనం మనకోసం బతకడం, ఇతరుల కోసం బతకడం..., ఈ అంతర్మధనం, బహిర్ పోరాటాల మధ్య వైరుధ్యమే జీవితం. ఎప్పుడైతే మనం ఇతరుల కోసం బతకాల్సి వస్తుందో అప్పుడే మన స్వేచ్ఛకు శృంఖలాలు బిగిసిపోతాయి. ఈ వైరుధ్యంతో మనిషి జరిపే పోరాటంలోనే స్వీయాన్వేషణ మొదలవుతుంది. మనిషిని శాసించే సామాజిక, వైయక్తిక బంధనాలతో సలిపే పోరాటంలోనే మనల్ని మనం ఆవిష్కరించుకుంటాం. దేవుడు అనే అతీత భావజాలం మనల్ని నియంత్రిస్తుంది. మన వికాసానికి అది పరిమితుల్ని విధిస్తుంది. దీనినే నేను వ్యతిరేకించాను. అంధవిశ్వాసమంటే నాకసహ్యం. నాకూ నమ్మకాలున్నాయి. అస్థిత్వవాదమే మానవతావాదమని నమ్మిన వాణ్ణి. నా నమ్మకానికి మూలాధారం విశ్వమానవ సౌభ్రాతృత్వమే.
మనుషులు ఒకరి పట్ల మరొకరు పరమ క్రూరంగా ప్రవర్తించగలరు. చెప్పుకోదగిన కారణమేదీ లేకుండానే ఆధునిక అమెరికా వేలాది హత్యలు, లక్షలాది అత్యాచారాలతో వర్ధిల్లుతోంది. మనలో కొంతమంది ధనికులుగా, కొందరు మేధావులుగా, కొందరు ఆరోగ్యవంతులుగా, మరికొందరు దరిద్ర నారాయణులుగా ఆకలి చావులు చావడానికన్నట్టే పుడతారు. అది కేవలం అవకాశం మాత్రమే. అద్భుతవశాత్తో, ప్రమాదవశాత్తో కొందరు అమెరికన్లు ఆగర్భ శ్రీమంతులుగాను, మరికొందరు తిండికి గతిలేని ఇథియోపియన్లుగాను పుడతారు. తృతీయ ప్రపంచ దేశాల్లో వేలాది పిల్లలు పౌష్ఠికాహార లోపంతో కన్నుమూస్తున్నారు, ధనికదేశాల వారికీ సంగతే తెలియదు మరి! జీవితానికి సంబంధించి ఎలాంటి ముందస్తు ప్రణాళికలు, అనుక్రమణికలు ఉండవు. చెడ్డవారికి నరకాన్ని, మంచివారికి స్వర్గాన్ని నిర్ణయించడం కోసం భూమి అనేది మనుషుల్ని పరీక్షించడానికి దేవుడు ఎన్నుకున్న పరీక్షాస్థలి కాదు. అలాంటి నమ్మకాలన్నీ పిల్లచేష్ఠలవంటివి. దురదృష్టమేమిటంటే కోట్లాదిమంది ఇంకా అలాంటి నమ్మకాల్నే అంటిపెట్టుకున్నారు. శతాబ్దాల తరబడి దేవుని పేరిట, మతం పేరిట కోట్లాదిమంది మరణిస్తూనే ఉన్నారు. లేని దేవుని కోసం ఉన్న వాళ్ళ ప్రాణాల్ని బలి తీసుకునే ఈ ఉన్మాదం కన్నా మనలోని రాక్షసత్వానికి ప్రబల సాక్ష్యమేముంది? విశ్వం అందరి దృష్టిలోను ఒక్కలాగే ఉండదు. మానవావసరాల కన్నా విలువైన 'మంచి, చెడుగు'లేమీ లేవు. ఒక పసిబిడ్డ డిప్ఫ్తీరియాతో చనిపోతే, డిప్ఫ్తీరియాతో క్రిములు 'పాప, పుణ్యాల' గురించి ఆలోచించవు. అమెరికా బాంబులు రెండు లక్షల మంది ఇరాకీలను చంపినా, అమెరికాలోను, ఇరాక్‌లోను సూర్యుడు ఉదయించే తీరుతాడు. మంచి, చెడులన్న వాటికి, ప్రకృతికీ ఎలాంటి సంబంధం లేదు. కానీ జీవితాన్ని మరింత వికసింపజేసుకోవడానికి మనిషికి మాత్రమే ఈ మంచి చెడులు అవసరం.
అన్ని జీవుల్లాగే మనిషి కూడా ఒక 'బయోలాజికల్ క్రీచర్'. మనం కల్పించుకున్న విలువలకు, విశ్వానికీ సంబంధం లేదు. అవి మనకు, మన తోటివారికి మాత్రమే చెందినవి. ఏ దేవుడూ ఎలాంటి నియమనిబంధనలను విధించని ప్రపంచంలో మనం పుట్టాం. పుట్టుకతో వచ్చిన స్వేచ్ఛ కడదాకా ఉండదు. నిజానికి మనిషికి స్వేచ్ఛ వర్తించదు. అయినా స్వేచ్ఛే జీవితానికి జీవధాతువు. తరాల పర్యంతమూ స్వేచ్ఛ కోసం అన్వేషిస్తూనే ఉన్నాం. ప్రశ్నించీ, తిరగబడీ, ఓటమే తప్ప గెలుపెరుగని ఈ యుద్ధంలో మానవాళి అలుపెరుగని పోరు సాగిస్తూనే ఉంది. పుట్టిన నాటి నుంచి మన పరిసరాల, సామాజిక, సాంస్కృతిక, ఆర్థిక ప్రభావాలకు మనం లోనవుతాం. ఈ ప్రభావమే మన వ్యక్తిత్వాన్ని నిర్ణయిస్తుంది. మన చర్యల్ని, ప్రతిచర్యల్ని నిర్దేశిస్తుంది. నేను ప్రతిపాదించిన అస్థిత్వవాదంలో పరిత్యాగం, పరితాపం, నిరాశ అనేవి ప్రధానమైనవి. ఇవి వినడానికి కాస్త దుఃఖపూరితంగా ఉన్నప్పటికీ మనిషి ఆశావాదిగా మారి స్వీయాన్వేషణకు పూనుకోవడంలో వీటి పాత్ర చాలానే ఉంది. ఇందులో పరిత్యాగమంటే దేవుణ్ణి పరిత్యజించడమే. మన చర్యలన్నింటికీ మనదే బాధ్యత, మరెవరో తీర్పరులు కారు. ఒంటరిగా అనంతమైన బాధ్యతల్ని తలకెత్తుకోవడంలో మనిషి పడే ఆందోళనే పరితాపం. మనం మన మీద మాత్రమే ఆధారపడి తీరాలన్న తెలివిడే నిరాశ. ఏదీ మన చేతుల్లో లేదు, అదే సమయంలో అన్నింటికీ మనమే బాధ్యులం. ఈ జ్ఞానంతోనే మనిషి మానవత్వాన్ని పెంపొందించుకోవడానికి కృషి చేయాలి. అందుకే మీ చుట్టూ ఎన్ని దాష్టీకాలు జరిగినా న్యాయం కోసం పోరాడడాన్ని మానకండి. రెండో ప్రపంచ యుద్ధం తరువాత వంద చిన్నా చితకా యుద్ధాలు జరుగుతూనే ఉన్నా దేశాల మధ్య, ప్రజల మధ్య సమ్ఘీభావం కోసం గొంతు విప్పడాన్ని మానకండి. ఎంత నెత్తురు చిందినా శాంతి కోసం ఎలుగెత్తడాన్ని మానకండి. ముఖ్యంగా భయాన్ని ప్రేమించకండి!

-పసుపులేటి గీత

పద్దెనిమిదో శతాబ్దానికి వోల్టైర్ లాగా, పందొమ్మిదో శతాబ్దానికి విక్టర్ హ్యూగోలాగా, ఇరవయ్యో శతాబ్దపు మేధో ప్రపంచానికి జీన్‌పాల్ చార్లెస్‌ ఎమార్డ్ సార్త్ ఆరాధ్యనీయుడు. అస్థిత్వవాది, రచయిత, రాజకీయవాది అయిన సార్త్ 21 జూన్‌ 1905న పారిస్‌లో జన్మించారు. ఆయనకు 1964లో సాహిత్యానికిగాను నోబెల్ బహుమతి లభించింది. కానీ ఆయన దాన్ని తిరస్కరించారు. సార్త్ 1929లో సిమోన్‌ డి బోవార్ (ఫెమినిస్ట్
ఉద్యమకర్త, 'సెకండ్‌ సెక్స్' రచయిత)ను కలుసుకున్నారు. వారి స్నేహం చిరకాలం పాటు సాగింది. నాటి ఫ్రెంచి బూర్జువా సామాజిక కట్టుబాట్లను వారివురూ వ్యతిరేకించారు. సార్త్ 1939లో సైన్యంలో పనిచేశారు. రెండో ప్రపంచ యుద్ధంలో ఆయన జర్మనీ సైన్యానికి చిక్కి తొమ్మిది నెలలు యుద్ధఖైదీగా గడిపారు. ఆయన కమ్యూనిజం పట్ల ఆకర్షితులైనా తరువాతి కాలంలో పూర్తిగా అస్థిత్వవాద అధ్యయనానికే అంకితమయ్యారు. సార్త్ రచనల్లో 'బీయింగ్‌ అండ్‌ నథింగ్నెస్', 'నో ఎక్జిట్', ప్రసిద్ధం. ఆయన 15, ఏప్రిల్ 1980న పారిస్‌లో మరణించారు.